اسکندر مقدونی

  20 ژوئيه‌ي 356 ق.م ـ 10 ژوئن 323 ق. م

 اسکندر پسر فیلیپ دوم مقدونی، با آنکه تنها 33 سال زیست توانست بزرگ‌ترین امپراتوری تاریخ را از مصر تا هند بر پا کند و شاید تنها پیروزی مهم را در تاریخ جنگ‌های ایران باستان با روم و یونان نصیب اروپاییان کند. آموزگارش ارسطو، فیلسوف بزرگ یونان، بود. در سال 240 ق.م فیلیپ برای فرونشاندن شورشی عازم نبرد شد و اسکندر در مقام نایب‌السلطنه‌ی مقدونیه، شورش اهالی شمال مقدونیه را سرکوب کرد. شش سال بعد پدرش را ترور کردند و او به مقام پادشاهی رسید.

او نخست شورش‌های محلی را سرکوب کرد و سپس به تصرف مصر پرداخت. در آن کشور، شهر اسکندریه را بنا نهاد که بعدها به یکی از ثروتمندترین و تأثیرگذارترین شهرهای تاریخ مبدل شد و نیز یکی از مراکز فرهنگی تمدن غرب. اسکندر بلافاصله و با پشتیبانی یونانیان به سمت سوریه‌ی امروزی و بابِل (مرزهای امپراتوری هخامنشی) حمله برد و بعد از چند جنگ مهم داریوش سوم را نیز شکست داد و قدرتمندترین امپراتوری زمانه‌ی خود را از میان برد. وی نخست به شوش حمله برد و صرفاً به غارت غنايم بسنده کرد، اما در تخت‌جمشید شهر نیز به آتش کشیده شد که اعتقاد بسیاری بر این است این حریق نه تصادفی که به‌سبب انتقام به آتش کشیدن آتن توسط ایرانیان بوده.


[ادامه]